Verslag deelnemers

VRO-1 volgens Daan:
De last-minute uitnodiging van mijn vader om mee te doen met de motorrijcursus waar hij al regelmatig enthousiast over verteld had was erg welkom. Het zou een lange dag worden maar het bleek allemaal vrij ontspannen. Op de centrale verzamelplek genoten we van appeltaart en koffie tijdens de introductie met wat theorie-onderwijs. Hierna begon het pilonnen-parcours waar ik mezelf tegen alle verwachtingen in zo maar rennend naast mijn rijdende motor vond na een veelvoud aan semi-acrobatische capriolen en manoeuvres. Het snelweg rijden in een groep was ook mijn eerste keer. Nuttige tips en tricks van zowel instructeur als mede-rijders. Na een goeie lunch en een kort intermezzo met Dennis, de papegaai van het snelweg restaurant, werd het dijk-rijden langs de Waal in de buien tegen mijn verwachtingen in nog een vrij uitdagend onderdeel. Een tour via Arnhem naar de on-Hollandse haarspeldbochten van de Posbank volgde. Oppassen geblazen met geweldige uitzichten en aan de andere kant van deze kleine berg of flinke heuvel het beloofde pannenkoekenhuis. Afgetopt met de beste pannenkoek sinds jaren en een flinke dosis nieuwe ervaringen en kennis volgde de rit terug naar huis. Steengoeie, gezellige en leuke cursus waar ik veel heb kunnen leren!

VRO 1 Marlies: Het is nog wel even afzien zo vroeg in de morgen, temperatuur op dat moment slechts 4 á 5 graden.
Toch ietwat verkleumd komen wij om 8:15 uur aan in Wanneperveen waar Jos klaarstaat met een lekker bakje koffie. Na enige uitleg van Jos hoe en wat we allemaal gaan doen beginnen wij zo tegen 8:40 uur met de eerste oefeningen.

Dit valt nog wel mee, eerst even de langzame slalom, achtjes draaien , ruitje draaien en dan begint het leuk te worden. Wij moeten via de rechterkant van de slalom langs de paaltjes rijden. Op het eerste paaltje ligt een tennisbal die wij steeds een paaltje verder moeten verplaatsen. De tennisbal wordt vervangen door een ijzeren buis die in het voorste paaltje zit, deze er dan uithalen met de rechterhand en dan een paaltje verder weer in de buis stoppen. Klinkt makkelijk maar dit valt niet mee, juist omdat je rechterhand het gas los moet laten. Ook hebben wij geleerd wat er gebeurt als je over een konijn heen rijdt met een gang van 50 km per uur. Ons konijn was een oranje weg pion, deze werd na een paar keer over het konijn heen gereden te zijn vervangen door een kleine autoband.
Na al deze oefeningen vraagt Jos of wij achter hem aan willen rijden en of wij willen proberen om hem na te doen. Eerst de linker hand van het stuur, dan de rechter hand, vervolgens om de beurt beide voeten, tot zover valt het wel mee. Dan gaat Jos met 1 been op het zadel zitten. Als hij ziet dat wij dit allemaal doen volgt het tweede been. Wij zitten dan allemaal met beide knieën op het zadel en rijden ondertussen ook nog. Vervolgens gaan beide benen naar 1 kant, springen we naast de rijdende motor en vervolgens springen wij er weer boven op. Ik heb nooit geweten dat wij een stelletje acrobaten in ons midden hebben op de motorclub. Jos verzorgt ons ondertussen van wat lekkers en wat drinken en neemt ons dan tegen 11:30 uur mee richting onze lunch stop. Wij moeten op toerbeurt vooraan rijden en Jos sluit de rij. Degene die voor Jos zit moet goed opletten waar we naar toe rijden en geeft dit dan door aan de rijders voor hem/haar. Als de voorrijder de fout ingaat sluit hij achter in de rij aan zodat nummer twee voorrijder wordt. Jos blijft echter steeds als laatste rijden. Het gaat net als bij ons op de club, alleen is de voorrijder nu de achter rijder. Je wordt dus allemaal gedwongen om in de spiegels te blijven kijken. Aangekomen na een leuke rit met natuurlijk ook missers van de voorste rijder gaan we gezellig met elkaar lunchen en de morgen evalueren. Na de lunch gaan we eerst even tanken en rijden dan naar een industrieterrein waar wij een ABS noodstop gaan maken. We beginnen met 50 km per uur en bouwen dan op naar 100 km per uur. Dit vond ik persoonlijk het mooiste van de dag. Vol op de rem om te ervaren hoe of het is als je motor in ABS vliegt. Maikel heeft geen ABS en hij kwam dan ook met gierende remmen tot stilstand, hilarisch om dit later terug te zien. Derk heeft de camera voor op de motor staan en heeft een en ander vastgelegd. Na het nodige remmen hebben we nog een kleine pauze en gaan dan samen met Jos op pad voor een mooie toertocht met allemaal verrassingen onderweg. Ook nu weer iedereen op toerbeurt voorop en Jos als tweede om te kijken of je mooie lijnen rijdt. Ondertussen de oefeningen van de ochtend in de praktijk gebracht en zijn we ook door een grindbak gereden. Dit hebben we staande op de motor gedaan. Op een gegeven moment kwamen wij aan bij een meer waar een toiletgebouw stond. Voor dit gebouw lag een trottoir, van ongeveer 1 meter. Hier zijn wij in slalom overheen gereden en kregen daar zelfs publiek bij. Stoepje op en stoepje af, nooit gedacht dat ik dit ook zou durven, super leuk. Nog wat achtjes en rondjes draaien en dan vervolgen wij de route weer. Jos laat ons nog twee kleine haarspeldbochten rijden en laat ons dan zien dat je ook daar heel gemakkelijk een achtje kunt maken ondanks dat de bocht niet zo groot is. Je kunt dus inderdaad meer met je motor als dat je zelf denkt. Tegen vijf uur drinken we nog wat met elkaar en deelt Jos de certificaten uit. We zijn allemaal geslaagd en hebben een super mooie maar ook erg leerzame dag gehad. Wij willen langs deze weg Jos dan ook nogmaals bedanken voor zijn inzet en hebben al met hem afgesproken dat we ook zeker een keer mee gaan voor de berg trainingen. 

Circuittraining:
Circuit rijden, het is net als zeilen!
Pieter: Wat heeft circuit rijden nou met zeilen te maken? Zijn er overeenkomsten? Je denkt misschien aan het zeilen met de motor over de weg als er een dikke zijwind staat. Nee, het zit anders. Bij zeilen zullen de meeste van jullie denken aan een bootje, keurig afgemeerd in de haven, klaar om op een mooie zomerse dag een stukje te gaan zeilen. Rustig aan, de wind in de zeilen, genieten van de ruimte en frisse lucht. Niets is minder waar, maar er zijn ook van die fanatiekelingen die hun bootje op een trailer hebben staan en af en toe naar een mooie spot rijden om te trainen voor een volgende wedstrijd. Niets rustig aan. Vechten tegen de elementen en alleen de eerste plaats is goed genoeg. Zulke gekken zijn mijn zoon en ik. We hebben onze catamaran mooi in de stalling staan en trekken er alleen op uit om het uiterste uit het materiaal en onszelf te halen. Onlangs ontdekte ik dat er blijkbaar onder motorrijders dezelfde twee categorieën rijders bestaan. De eerst die van het rustige genieten houden en de andere groep waarbij extremen de uitdaging zijn. Ik was namelijk in Goes bij Ruud Fredriks. Hij is in Nederland de autoriteit op motortuning gebied. Toen ik aankwam werd ik begroet door 3 Franse Bulldoggen. Het noemen waard, omdat we zelf ook zo’n trouwe viervoeter hebben en dat geeft dan meteen een binding. Terwijl Ria mij voorzag van koffie legde Ruud de laatste hand aan het finetunen van een motor. Toen hij klaar was zag ik het. Een vette KTM, die meteen de trailer op ging. Ik zag slicks met opgeruld rubber op de zijkanten en geen nummerplaat. Z’n fiets staat altijd, net als onze catamaran, keurig binnen op een trailer en af en toe trekt hij er op uit om te trainen of een wedstrijd te rijden op een circuit. Wat een stoerdoenerij, Valentino Rossi allures, blaaskakerig gedrag, dacht ik. Die vent is gek. Alsof lekker rijden door de provincie niet leuk is. Onzin! Totdat………………….………. het vrijdag 19 juni is. Jos van VTM-train had een trainingsmiddag / -avond georganiseerd op het circuit van de politie academie in Lelystad. Toen de oproep van Jos binnenkwam, heb ik me meteen ingeschreven, want dat leek me wel eens leuk. En dat viel niet tegen. Geweldig! Om 16.00 uur werden we verwelkomd met een lekkere verlate lunch. Broodje, kroketje, salade, wat drinken. Prima. Om 17.00 uur het klaslokaal in. Door een aantal collega’s van Jos werd op een enthousiaste manier uitleg gegeven over de theorie van het bochten rijden, de geometrie van onze fietsen en er werden een aantal spelregels doorgenomen. Allemaal nuttig, want zoals Jos altijd zegt: “Duidelijkheid schept vertrouwen” en “je moet nooit harder rijden dan je engelbewaarder kan vliegen” (cit.). Met het zweet in de bilnaad reden we met 28 deelnemers, verdeeld over 4 groepen, onder professionele begeleiding om 18.00 uur richting het circuit. Het was droog en volgens de instructeurs ligt daar het mooiste asfalt van Nederland. Eerst een paar rondjes, met de instructeur voorop het circuit rustig verkennen. Maar, wat voor de 1 rustig aan is, is voor de ander al vlot tempo rijden. En, dat laatste gold voor mij. Ik vond de vaart er al meteen flink in zitten. Maar, alles went en dit heel snel. Geweldig wat een ervaring. Je rijdt al snel erg hard, zonder dat je dat echt in de gaten hebt, totdat een step de grond raakt in een lange doorloper. Even schrikken, maar ook wel weer leuk. En wat kunnen die banden veel hebben. Ze gaven, ook toen het later op de avond wat nat werd, geen krimp. Voor de geïnteresseerden van jullie. Ik rijd op een R1200RT die natuurlijk door Ruud wat gekieteld is met Michelin pilot road 4 gt. Voor had ik er 2,6 en achter 3,1 bar in. En vertel mij niets meer over slappe wangen van Michelins. Ze deden het perfect. We hebben eerst 1,5 uur rechtsom en vervolgens 1,5 uur het circuit linksom gereden. Dat lijkt weinig uit te maken, maar je ervaart het als twee totaal verschillende banen. Immers, een bocht die rechtsom scherp begint en langzaam uitloopt, begint linksom flauw maar wordt steeds scherper. Dat is wel even een andere bocht op hoog tempo. Het was een geweldige en leerzame avond, goed voor het vertrouwen in het materiaal en eigen kunnen. De avond werd afgesloten met een korte evaluatie en kop koffie. Niemand had schade opgelopen en iedereen kon, net als de KTM-er in Goes, nog even genieten van het oprullende rubber op de zijkanten van z’n banden. Ik denk dat ik mijn nummerplaat er ook maar afhaal en de motor op een trailer naast de catamaran zet. Klaar voor een volgende circuitdag. Die vent in Goes was zo gek nog niet. Een onvergetelijke ervaring. Jos, en collega’s, bedankt!

Deze bocht heb ik toch heel mooi gereden……….?

Ben: Regen, droog, weer regen, en toen kwam er weer felle zon. En toen moesten wij nog gaan rijden op het Politie Oefencentrum in Lelystad. Op 19 juni jl. om 16.00 uur was het zover. Acht en twintig mensen hadden zich ingeschreven voor een vaardigheidstraining op het circuit. Het was heerlijk om te beginnen met een lekkere verlaatte lunch. Meestal zeggen wij: eenvoudig, doch voedzaam. Maar, men was ongeduldig. Iedereen wou rijden, maar eerst moesten wij er aan geloven, een uurtje instructie van Stephan Moerkerken.  De hoofdmoot was: “Op welke wijze neem ik vloeiend, in lijn een bocht, mede de snelheid, de kijktechniek en de rempunten”.

En ja hoor, om zes uur konden de ongeduldigen het circuit op. Er waren vier groepjes van ieder zeven rijders met een zeer vakbekwame instructeur. Eerst links om, en na een korte pauze rechts om op het circuit. Om te zien hoe het echt moet reden wij, wisselend in volgorde, achter de instructeur aan. Vervolgens waren wij aan de beurt om voorop te rijden met de instructeur achter je. Twee rondjes en dan een beoordeling.

Wees eerlijk, je denkt dat je geweldig gereden hebt, zo in de zin van, deze bocht heb ik heel mooi gereden!! Er kwamen enkele verstandige opmerkingen en dan dacht je van, “zo heel mooi was deze dus niet”. Maar, met wat tips van de instructeur ging het steeds beter. En je bent er om iets te leren. Kan het een ieder aanraden. Het was erg leerzaam, vaardigheid weer iets vergroot, weer zekerder geworden en veel plezier gehad, en de organisatie door Vervolg Trainingen Motorrijden (Jos Lakerveld) was perfect. Kortom een zeer geslaagde avond.

Leo: Afgelopen vrijdag 19 juni was het dan zover. Aangekomen bij het Politie Trainingscircuit te Lelystad werden we gastvrij ontvangen. Na een luxe verlaatte lunch kregen we een briefing van een uur over de theorie van het goed leren nemen van bochten. Ik heb in het verleden ook wel bochtentrainingen gevolgd o.a. in de Ardennen. Mijn doel was een opfrissing van de bochtentechniek. Na de briefing werden groepjes samengesteld en elke groep had zijn eigen instructeur (Stephan, Jan, Ben en Peter). De spelregels voor op het circuit werden besproken en onder leiding van de instructeur werd het circuit verkend en hoe de ideale lijn te rijden. Daarna moesten we om de beurt 2 circuitronden voorrijden. Nadat een ieder in ons groepje aan de beurt was geweest, stopten we en werden de ervaringen/verbeterpunten doorgenomen. Ik zat duidelijk in een groepje met ervaren rijders. Het tempo was redelijk hoog en we gingen als een trein over het circuit. Na ongeveer anderhalf uur hadden we een pauze met consumpties etc. Daarna gingen we weer het circuit op om nu in de tegenovergestelde richting het circuit te rijden. Dit was even wennen, maar na een ronde of twee ging het aanmerkelijk beter. Helaas begon het kort te regenen, waardoor het tempo iets lager werd. Wat mij persoonlijk opviel was dat ik op een nat wegdek aanmerkelijk harder reed dan op de normale weg met regen. De instructeur vertelde,  dat je met nat weer nog altijd 70-75% grip hebt. De baan werd droog en toen begon voor mij het feest. Met een behoorlijk tempo reden wij de ronden waarbij we wisselend voorreden. Aan het eind van de cursus zat je in een ritme waarbij je steeds sneller ging. Je haalt meer uit je motor dan als je op de openbare weg rijdt. Denk nu niet dat je op de openbare weg ook zeer plat door de bochten kan gaan. Op het circuit heb je ruw asfalt, geen tegenliggers, mede weggebruikers, geen olie op de weg etc. dit is dus een ideale situatie. Al met al een zeer leerzame dag, zondermeer een aanrader voor de wat gevorderde motorrijder. Je weet nu waar je motor in de bochten toe in staat is, geeft je vertrouwen onderweg. Jos en zijn team hebben ons laten genieten. Volgend jaar weer.

Voor foto’s van 2015 zie fotoboek.